Jak już czytam coś podobnego typu "Czego nie mówić osobie z Zespołem Aspergera" ... to ogarnia mnię chęć płaczu. Wszędzie i zawsze to samo. BRAK ZROZUMIENIA. Jest to naprawde kurewsko smutne. Wspaniałym mechanizmem uogólniania i schematyzowania jesteśmy wrzucani do jednego worka. I oczekiwania wobec nas są takie same jak do ogółu.

Nie chcę mi się rozpisywać bo potęguję to złość we mn]e w tej chwili.
W zamian zamieszcze jeden link :
https://dziewczynawspektrum.wordpress.com/2017/07/04/7-rzeczy-ktorych-nie-nalezy-mowic-osobie-z-zespolem-aspergera/




(..)

Tak ..tak to wygląda. Kolejny obieg Ziemi  wokół Słońca ... a ludzie szaleją. A to tylko dzień jak co dzień. Nic szczególnego. Kupa syfu na ulicach i pijanych ludzi błąkających się nad ranem. Tak wygląda tradycja.

Jedni mogą nazwać mnie w tej kwestii jakimś malkontentem - nie mniej jednak nie uważam się za takiego. Po prostu bez emocjonalnego zaangażowania spoglądam na te cykliczne obrzędy świętowania. Wnioski nasuwają się naprawdę przeróżne - tak czy owak zastanawiam się nad tym , ze jeżeli człowiek jako gatunek, uważa się istotę inteligentną ze świadomością swojego istnienia - to dlaczego jako gatunek grzęźnie w takich destrukcyjnych (m.in . np .spożywanie alkoholu jest dla nas toksyczne) i prymitywnych atawistycznych zachowaniach? Zdaję sobie sprawę , że hormon nagrody jaką jest dopamina odgrywa tu znaczną rolę. Ale czy jesteśmy aż tak prymitywni i pozbawieni woli ?

.